klerehokje
Luktie kleine?
‘Ja. jajaja, het gaat prima hoor haha!’. Maar het enige wat ik denk is verdomme. Verdomme waarom hangen er geen spiegels in dit klerehokje. Want niks is vervelender dan je pashokje uit gaan terwijl de kans bestaat dat je op een worst lijkt. Al helemaal als er zo’n, op de muziek meetappende, verkoopster voor je gordijntje staat.
Gelukkig ben ik er zelf zo eentje en sta ik gewoon in de winkel waar ik werk. Maar dat maakt het nog niet minder erg. Voordat ik aan de arbeid ga moet ik me namelijk omkleden. Met als gevolg dat ik minstens twee keer in de week sta te worstelen met broeken en shirts in die piepkleine ruimte. Met een rood hoofd van de inspanning en de skinny jeans onder mn arm geklemd, kom ik mn hokje uit. ‘Even het alarm eraf halen!’ roep ik naar een toekijkende collega. En een maatje groter.
Maar mijn gevecht in het paskamertje is duidelijk niet voor niets geweest. Nu gaat het pas echt beginnen. Ik zie een meisje vluchtig het hokje in schieten met een broek in haar hand en met een half oog op mij. De vervelende verkoopster. Ik hou ze in de gaten en tap in de tussentijd gezellig met de muziek mee. Ik grap wat met een collega terwijl ik naar de jongensafdeling kijk. (Hmm.. zo’n skinny broek voor jongens is helemaal zo gek nog niet. Zeker niet zelfs..) Als ik me weer op het hokje voor me concentreer roep ik even wat naar het gordijntje. ‘Luktie een beetje?’ ‘Ja. Jaja, het gaat prima hoor… Hebben jullie geen spiegel?’. Ik vang een glimp op van haar rode wangen en kijk haar begrijpend aan. ‘Nee, je moet echt even naar buiten komen’.
Janneke says:
16/08/2006 at 18:30Haha oh vreselijk zeg, paskamers zonder spiegels. Het liefst sla ik ze over maar soms móet die geweldige jeans toch even aan worden gepast. Ik ben zelfs een keer zo ver gegaan om mijn eigen spiegeltje mee te nemen, maar die was zo klein dat zelfs niet eens de hele kontzak te zien was, ook niet erg een succes dus.
Bye! xx