Luktie kleine?

‘Ja. jajaja, het gaat prima hoor haha!’. Maar het enige wat ik denk is verdomme. Verdomme waarom hangen er geen spiegels in dit klerehokje. Want niks is vervelender dan je pashokje uit gaan terwijl de kans bestaat dat je op een worst lijkt. Al helemaal als er zo’n, op de muziek meetappende, verkoopster voor je gordijntje staat.

Gelukkig ben ik er zelf zo eentje en sta ik gewoon in de winkel waar ik werk. Maar dat maakt het nog niet minder erg. Voordat ik aan de arbeid ga moet ik me namelijk omkleden. Met als gevolg dat ik minstens twee keer in de week sta te worstelen met broeken en shirts in die piepkleine ruimte. Met een rood hoofd van de inspanning en de skinny jeans onder mn arm geklemd, kom ik mn hokje uit. ‘Even het alarm eraf halen!’ roep ik naar een toekijkende collega. En een maatje groter.

Maar mijn gevecht in het paskamertje is duidelijk niet voor niets geweest. Nu gaat het pas echt beginnen. Ik zie een meisje vluchtig het hokje in schieten met een broek in haar hand en met een half oog op mij. De vervelende verkoopster. Ik hou ze in de gaten en tap in de tussentijd gezellig met de muziek mee. Ik grap wat met een collega terwijl ik naar de jongensafdeling kijk. (Hmm.. zo’n skinny broek voor jongens is helemaal zo gek nog niet. Zeker niet zelfs..) Als ik me weer op het hokje voor me concentreer roep ik even wat naar het gordijntje. ‘Luktie een beetje?’ ‘Ja. Jaja, het gaat prima hoor… Hebben jullie geen spiegel?’. Ik vang een glimp op van haar rode wangen en kijk haar begrijpend aan. ‘Nee, je moet echt even naar buiten komen’.

De nicht van mijn olijke vriend heeft een baby gekregen. Een meisjesbaby. Haar vriend is een hele grote neger, dus je weet, het is een mooi kindje. Nu weet ik dat mijn liefje een aangeboren afwijking heeft wat betreft kindjes vasthouden. Hij vind ze wel heel lief en spreekt ook het babytaaltje (‘ochie, wil jij ook ‘n stukjevanmntaartjewaartje?) maar vasthouden kan hij ze niet. En dat vind ik ook wel weer charmant, hij is gewoon een man.

Maar als ik zo’n kleine dikkerd op m`n arm heb wil hij dat ook. ‘Geef mij haar es!’. Ongelukkig probeert hij haar te draaien. Ik sta ernaast en geef aanwijzingen. Ben een meisje en meisjes hebben nou eenmaal verstand van baby’s. Toch dat moederinstinct he. ‘Een hand op haar ruggetje en eentje achter haar hoofd’ ‘Haar hoofd! Zo knikt ze toch’. Ik zie mijn liefje steeds roder worden en de baby steeds scheler kijken ‘Laat maar, hier hier, je moet echt een wijf zijn denk’.

En zo stonden we vandaag ook in de Prenatal. U weet, ik ben niet echt een kindpersoon, maar soms neemt dat oergevoel het gewoon van me over. Enthousiast stond ik tussen de rompertjes en trappelzakjes. Ik kon me zelfs niet ergeren aan het meisje met de glimmende snottebel die ze steeds af likte wanneer het haar lip bereikte. Mijn liefje daarintegen had het wat minder naar zijn zin ‘Ik trek het hier niet, pak gewoon ff wat’. Ik koos voor een roze nijntje-rompertje en een klein mutsje met een sprookje erop. Werd er sentimenteel van. Maar toch ook bang. Zou ik dan toch een libelle moeder worden, met een pastelkleurige blousje en zachtsuede instappertjes?

Dit. Gaat helemaal nergens meer over. Is een onschuldige weblog verhuizen leuk? Om te huilen hoe weinig ik er van begrijp.

‘Nee, wel gehad, maar nu helemaal niet meer’
of
‘Nee, 37? Nee, tis een mannenmodel hè haha’

Welkom. Welkom in het verhaal van mijn leven. Altijd als ik iets zoek lijkt het spontaan uit de handel genomen te zijn. Of opeens uitverkocht. Terwijl ik geen kip ermee zie lopen. Hou ik van rare dingen? Heb ik een totale wansmaak? Het lijkt er wel op. Ik zocht een tijdje geleden een paar gouden nike’s. Ik heb heel Zuid-Holland door gejogged maar zonder resultaat. En nu? Nu staan de winkels vol met glimmende gympen. Maar voor mij is het te laat. Ik hoef ze niet meer.

Nee, nu wil ik een paar kekke lage gympen. All Stars. Zwart. En dan laag weetuwel. God zo leuk. Maar waarom zie ik ze alleen in het wit, roze of groen staan? Waarom?! Omdat meisjes van die kleuren houden? Omdat roze en felgroen (!!) lekker girly staan? Omdat meisjes weer op een 9jarige willen lijken? Ja daar kan ik nou boos om worden. Ik moest vandaag steeds naar de mannenkant lopen om vervolgens met een schoen zo groot als mn bovenarm de winkel door te lopen, op weg naar de verkoopster. Of verkoper. Die stoer naar buiten kijkt terwijl zijn oren suizen van het volume van de hiphop. Want dat draaien ze altijd hè, in zo’n stoere sportwinkel.
‘Hebben jullie deze ook in maat 37?’ vraag ik terwijl ik zijn ogen zie afglijden naar de enorme schoen in m`n hand. ‘Waar heb je die vandaan?’ Ik wijs naar het mannenrek. ‘Ik zal even voor je kijken’ en terwijl hij wegloopt en achter het gordijntje verdwijnt weet ik het al. Tis een mannenmodelletje. Waarschijnlijk snuit hij gewoon even zijn neus achter en komt vervolgens met het verhaal dat ze hem niet meer hebben.
En mijn vermoeden klopte. Hij prees nog wel even dat leuke roze of groene modelletje aan, die hadden ze nog wel in mijn maatje. Ja hoor. Leuk. Ik kijk nog even verder danku.

Ik weet precies hoe ik mijn kinderen later ga noemen.
Ik weet al wat voor kleren ik ga dragen als ‘k zwanger ben en wat voor buggy ik neem om mijn nakomelingen in te vervoeren. Maar ik ben van één ding nog meer zeker, ik wil ze nog lang niet. Kleine rebellen.

Je hebt mensen die smelten bij het aanzicht van zo’n lelekerd zonder haar. Zo’n dikkerd met een speen met ‘I love papa’ in z’n mik. Ik niet. Vooral die kalerds moet ik niet zien. Vaak verklaard het hoofd van de moeder de lelijkheidsgraad van haar spruit.
Heeft u wel eens gehoord van ‘twee gedrochten maken prachtige kind’ren’? Niks van waar als je ‘t mij vraagt. In mijn buurt woont meer dan genoeg bewijs. En waar zou dan opeens die schoonheid vandaan moeten komen? Hebben die ouders dat misschien toch stiekem in zich maar verbergen ze dat gewoon? Omdat je dan zogenaamd meer op je innerlijk word beoordeeld? Lijkt me stug.

Maar denk nou niet dat ik niet van jongelingen hou hoor. Nee, ik vind ze leuk maar ik ben geen ‘kindpersoon’. M`n allerbeste vriend op zekere hoogte wel en daar heb ik bewondering voor. Mede omdat kinderen en dronken mensen altijd de waarheid spreken. Oprechtheid is fijn, natuurlijk, maar ze zijn ook bikkelhard. Daarbij lukt het kleuters ook altijd om bij mij even in mn borst of kont te knijpen. Of te slaan. Per ongeluk natuurlijk. Maar dat is voor mij altijd het teken om beschaamd op te staan en weg te lopen.

Hij: groot bed ..
Zij: hm hm
Hij: voor zo’n klein meisje
Zij: ja zeg ‘ns ..
Hij: het is toch zo?
Zij: als jij graag met je benen in je nek wil liggen dan hoor ik het wel

Het moment dat mijn tenen het zachte onderlaken raken ben ik gelukkig. Ik trek mijn benen op (in den foetushouding) en ik stop met de ene arm die ik nog vrij heb mezelf even goed in. Zonder kiertjes waar kou onder vandaan kan komen. Als een broodje knakworst lig ik tussen mijn lakens geklemd.

Dat moment koester ik nog even ietsje meer als er verse lakens op mijn bedje liggen. Dan klop ik graag nog even mn kussens op, waai even met m`n dekbed en spring er vervolgens onder.
En denk nou niet dat ik een luie hufter ben die alleen maar in haar nest ligt te koekeloeren. Nee, al zou ik dat soms wel graag willen zijn. Als ik eerlijk mag toegeven he?
Ik hou ervan dat er een boek en een tijdschrift onder m`n kussen ligt. Ik hou ervan dat m`n bed heel erg groot is, want ook al doet die foto rechtsboven anders denken, ik ben klein van stuk. 1,65m wel te verstaan. Ik hou van m`n mooie nachtkastje die ik, ohjagodzekerwel, zelf in elkaar heb gezet.
Ik hou ervan als er iemand naast me ligt. Behalve als diegene aan m`n dekens trekt, me schopt of me duizend kusjes in m`n nek geeft. Want ook al vind ik dat laatste toch wel een beetje leuk, ik kan er ook paranoïde van worden.

‘Het zijn de kleine dingen die het doen, die het doen’
‘Het zijn de kleine dingen die het doen.’

Onze vrienden Saskia & Serge. Hoe oudbollig ook, deze twee kameraden hadden wel gelijk. In ieder geval, voor mij klopt het als een bus. Ware filosofen. Ik onthoud altijd de meest onbenullige dingen, let altijd op de details en hou van korte lieve briefjes op m`n kussen. Al blafte m`n liefje laatst dat ik dàt wel kon vergeten. Vond ie slijmerig. Ik vergeef het hem, hij heeft er duidelijk geen kaas van gegeten.

Ik kan genieten van een leuk liedje op de radio, van een windje mee op de fiets, van het feit dat het opgemerkt wordt als ik van het voetbalveld wandel door de speler met nummer vier op zijn rug. God zo zoet, kan zo in de sound of music. In gedachten ren ik ook in een lelijke jurk met schort de heuvel op.

Maar goed, ik dwaal af. Het is alleen dat in deze donkere dagen (de lente laat immers verdomd lang op zich wachten) het echt de kleine dingen zijn die het doen. Een zonnestraaltje die doorbreekt, als ik op school naar oud-klasgenoten en verschoten buurmeisjes zoek op hyves, onverwachte bezoekjes of gewoon even een arm om je heen, precies op dat moment.

M`n liefje vind me een zeur. Dat weet ik zeker. Maar dat ben ik ook, ik kan van alles een probleem maken. Maar ik ben een meisje. En meisjes mogen dat. Vanmorgen nog, toen m`n gigantische paraplu steeds binnenstebuiten klapte. Toen ik `m probeerde dicht te doen, bleef ie steken. En ik stond daar, m`n snottebel opsnurkend en met m`n pruillip. M`n liefje reed voor me en lachte me uit. ‘Die kutparapluuuu wil niet diiiicht!’. Ik moest er gewoon van huilen.

Nu heb ik wel een paar verzoekjes om m`n leven wat makkelijker te maken en natuurlijk, die leg ik jullie graag even voor.

James Blunt moet ab-so-luut ophouden met muziek maken. Zo neerslachtig.
Rachid en die leuke meneer in het k`nijnenpak in mijn Albert Heijn. Kunnen we lekker lachen met z’n drieën bij de zuivel.
Eva Langoria van de buis. En uit elk tijdschrift dat ik lees.
Wie kijkt er Tempation Island? Ik dus. Ben zo fout dat ik er trots op ben. In ieder geval, ik wil Andries zo graag een keer heel hard op z`n bek slaan. Van alle bovenstaande punten zou ik deze het liefste willen.

Hoop dat m`n wensen snel in vervulling gaan want u weet, ik zou er met volle teugen van genieten.

Toch, die andere log maar even weggehaald. Over m`n eigen zielige ikje schrijven is zo oninteressant. En daarbij moet ik gewoon ophouden met zeuren.

Nee, vrinden, ik schrijf liever over andermans leed. Bijvoorbeeld over die van getrouwde mannen. Van mannen met brillen en slordig haar, die niks in te brengen hebben tegen die feeks waar ze 25 jaar geleden mee getrouwd zijn. Zoals jullie misschien weten ben ik laatst naar de huishoudbeurs geweest, ik vind ‘t gewoon heerlijk. Ben misschien hip van buiten maar zo burgelijk als de neten van binnen. Nu, het punt van mijn verhaal. Het viel me op dat er zoveel mannen rondliepen. En dan bedoel ik niet degene die de nieuwste fitnessapparaten aanprezen. Nee, mannen met brillen en slordig haar, die de gratis trolley achter hun aansleepten. Terwijl ze zelf teneergeslagen achter hun vrouw aan sjokten die stond te vechten voor een gratis blokje kaas.

vrouw : Gerard, woensdag huishoudbeurs hè.
Gerard : Ja, maar lief, psv …
vrouw : Nee Gerard. Woensdag huishoudbeurs.

Mannen, kom voor jezelf op! Boer gewoon dat je verdomme niet naar die beurs gaat. Trek dat blikje bier open! Ga zitten op die bank met je benen op tafel, zet voetbal aan en stop je hand in je broek alsof je Al Bundy himself bent. Je bent een kerel! En geen watje die naar andere watjes knikt op de beurs als teken van herkenning.

Want daar zit je dan. Als blije eikel.